به کسی که لباس فرم قدیمی سپاه را بعد از تشکیل این نهاد مردمی پیشنهاد نمود درود می فرستیم . این لباس سبز کم رنگ به ظاهرساده با آرم سپاه گویی دارای جان و روح بود و با آدم حرف می زد و  معشوقی شده بود برای حتی سران مملکت که دوست داشتند یک بار هم شده  آن را به تن نمایند. بواقع همچون لباس بهشتیان بود و عکس های به یادگار مانده قدیم نیز این را می گویند  که آن عکس ها همچنان حس عجیب را انتقال می دهند . شاید بتوان ادعا کرد لباس سیز ساده که اجازه پوشیدن آن به سادگی نبود مسولیتی چون مسولیت وزیر و آرم آن به مثابه درجه سرلشگری به صاحب خود تشخص می داد و قدیمی ها به یاد دارند برای شنیدن سخنرانی یک پاسدار مسجدها چگونه لبریز از جمعیت می شد. پاسداران حق گو بودند و ازکودکی آرزوی مبارزه با ظلم و ستم داشتند و خود می دانند آمدنشان به سپاه با چه عشقی همراه بود و چگونه یک محرک قوی آنان را کنار یکدیگر چینش می نمود. آنان در همان لباس نظامی ساده هیچ نظامی درجهان را مافوف و یا برتر از خود خیال نمی کردند و در عین حال به بالا دستی های خود که همان لباس دوجیب ساده را می پوشید عشق داشتند و فوق العاده  احترام قائل بودند.