یاد همه محبت هایتان بخیر
ح . محمدی
بچه های جبهه و جنگ کم آدمی نبودند که یادمان بروند. آنها چراغ راهمان باقی می مانند برای همیشه زندگی. راستی وقتی به دنیای بزرگ شدنمان نگاه می کنیم می بینیم چه بزرگ شدن بی تمدنی را طی کردیم .تمدن فقط همین ساخته های دو و بر ما نیست بلکه تفکری است که توسط خودمان ما را احاطه کرده است و وا می دارد گاه حق را پنهان کنیم و یا در باره آن شهادت ندهیم زیرا دنیایمان ،ماشینمان،خانه مان، تلویزیون سینمایی شکل مان و کولر گازی بدون صدا و کم مصرفمان و خم و راست شدن دیگران در مقابلمان را تهدید می کند. آه ای روزگار چی شده یادمان برود خنده شیرین همسنگرانمان در شب حمله؟ چی شده فراموش کنیم که ما با عکس و تعریف و یاد آنها بزرگ شده ایم؟ ما چقدر سهم می خواهیم برای حفظ این بزرگی که حقیقی نیست؟





