عقده های اجتماعی
ح . محمدی
یکی از تابوهایی که دکتر روحانی در حال شکستن آن است تابوی ژست و درجه است. قبلا آقای خاتمی این کار را کرده است و حتی آقای احمدی نژاد اما تفاوت و مفبولیت و ریشه داربودن مهم بوده است.برخی افراد به دلیل موقعییت های احتماعی که نصیبشان شده و همه جزو آزمایش های الهی است ناخواسته خود را برتر از دیگران تصور می کنند. آنها به هر دلیلی ممکن است دچار این توهم و حشتناک شوند که نسبت به دیگران برترند. ردیف های صندلی دار و بدون صندلی کوچکترین نشانگان است.ممکن است ژنتیک و تربیت خانوادگی و یا محیط و دوستان یا سرنوشت آن ها را به این تفکر وادارد و حتی محله ای که درآن زندگی می کنند و مقام.دکترروحانی طی این مدت کوتاه به خانواده های شهدا و جانبازان سرکشی نموده است و برای دادن هدیه و کادو خود شخصا بلند می شود و آن را به این انسان های بی توقع و درد کشیده تقدیم می کند حال آن که کارکنانی هستند که می توانند این کار رابرایش انجام دهند.این تواضع او را بزرگ می کند. درکشورهای پیشرفته دیگر نگاه به مقام و درجه و مسولییت مانند ما نیست . آن ها به جایگاه و رتبه اجتماعی در جای خود می اندیشند و نه همه جا مثلا رییس جمهورها میان مردم می روند فوتبال بازی می کنند کوهنوردی می کنند غذا می خورند چایی درست می کنند . می خندند . فیلم تماشا می کنند در جشن عمومی شرکت می کنند و امید می بخشند و دوباره به جای خود برمی گردند و مورد تکریم و احترام واقع می شوند و در کشور ما اگر یک رییس جمهور یا رهبر مردمی تر باشد به او انگ چسبانده می شود و کسانی که تا دیروز مورد احترام بوده و اکنون به دلایلی در آن مسئولیت قرار ندارند طرد می شوند و حتی با آن ها یک عکس گرفته نمی شود و نتیجه این می شود که در دل او و طرفدارانش عقده ایجاد می شود. به این دلیل بعد از بازنشستگی شغل های کاذب و موازی فراوان ایجاد می شود ،چون افراد می خواهند با قرار گرفتن در آن این حس روانی بد را از خود دورکنند.
