باران

فیلم «شهر موش‌ها» جزو خاطره انگیزترین آثار کودک تولید شده پس از انقلاب است که یک نسل با آن و البته مجموعه «شهر موش‌ها» خاطره دارد اما ظاهراً این خاطره‌ها در دوره ساخت «شهر موش‌های 2» باید از نظرها محو شود، چرا که نشانه شناسان چنین روایت می‌کنند که این کارتون در راستای آرمان صهیونیست است و لابد با این تفاسیر مرضیه برومند نیز در این سال‌ها بابت خدماتش، مبلغ مناسبی دریافت کرده‌ است!

به گزارش «تابناک»، وقتی به یک عده مدعی کارشناسی در نشانه شناسی و امثالهم میدان داده می‌شود که در شهر تهران ساختمان‌های دارای نمادهای فرماسونری را شناسایی کرده، کتابی در این باره منتشر کنند و عملاً بسیاری از ساختمان‌ها را نماد فرمانسونری قرار داده و طبیعتاً معماران یا طراحان این بناها را بدون پیگرد قانونی در معرض چنین اتهامی قرار دهند، نباید تعجب کرد که این نشانه شناسی به کارتون‌های ایرانی نیز تسری یابد. صهونیست را همان موش کثیف معروف تعبیر می‌کنند که در جنگ جهانی دوم به واسطه بیماری چنین خوانده می‌شده و برای بهبود چهره‌اش در نسل‌ها بعدی، سفارش ساخته تام و جری را داده‌اند و البته به همین هم بسنده نکرده‌اند!

روزی یوگی و دوستان نعوذبالله به یکی از پیامبران اوللعزم تشبیه شد، روز دیگر از بت من و غیره برداشته باورنکردنی استخراج کردند و در آخر نیز مربی اژدها، انیمیشنی در راستای ترتیب کودک استراتژیست شد اما اساساً کدام نقطه از جهان کودک استراتژیست تربیت کرده و اصولاً یک مملکت به چند میلیون استراتژیست (شخصی که نقشه راه را برای یک سیستم و اجزای سیستم طراحی می‌کند) دارد و آیا اساساً جز این است که استراتژی ها و مفاهیمش با سرعتی شگرف هرچند سال در حال تغییر است و اینها همچون مفاهیم پایه، تعابیر ثابتی ندارند و آیا از آموزش استراتژی دروس مهم تری نباید مطرح شود؟ آیا آموزش تمامی اصول قانون اساسی و قوانین مدنی از استراتژی پراهمیت تر نیست؟!


در تحلیلی که به تازگی در این باره برخی سایت‌ها مروجش شده‌اند، آمده است: «امروز از شبکه دو سیما جمهوری اسلامی، سینمایی «شهر موش‌ها» پخش می‌شد. به یاد ایام قدیم برای تماشای اثر خانم «مرضیه برومند» پای تلوزیون نشستم. وقتی فیلم تمام شد با خودم فکر کردم که دیگر کدام یک از فیلم‌ها و کارتون‌ها و عروسکی‌های ایام کودکی‌ام با مضمون خدمت به آرمان صهیونیسم ساخته شده و من با لذت و بی‌خبر از همه جا آن را تماشا کردم؟

داستان شهر موش‌ها خیلی سر راست و بدون پیچیدگی درباره قومی آواره از موشهاست (قوم آواره یهود) که به زعامت معلمشان، (معلم یا ربی در یهودیت که یکی از صفات موسی است) رهسپار شهری می‌شوند که به تعبیر معلم دارای مغازه‌های زیبا و کوچه‌های تمیز و مملو از گردو و میوه است (نهرهای شیر و عسل وعده داده شده به یهودیان در سرزمین موعود) و این شهر را پدران و مادران این بچه موش‌ها برای آن‌ها بنا کرده‌اند (بنای معبد دوم) و مدتهاست که منتظرند (پس از ویرانی معبد و آوارگی بزرگ) که فرزندانشان به آنجا برگردند.

البته مسیر هم بی‌خطر نیست و بسیاری قصد جان ایشان را می‌کنند که همیشه مسیح‌هایی (ماشیح) هستند تا این قوم برگزیده را نجات دهند. و در آخر به رودخانه‌ای می‌رسند (رود نیل) و یک موجود مهیب و سیاه (فرعون) از پشت سر به ایشان می‌رسد و در ‌‌نهایت در آب رو دخانه غرق می‌شود و این قوم به سلامت از رودخانه عبور می‌کنند و به شهر موعود می‌رسند و با استقبال پدران و مادرانشان مواجه می‌شوند و از میوه‌ها و نعمت‌های موجود منعم می‌گردند.»

با این اوصاف، مرضیه برومند رسماً خدمتگذار صهیونیست‌ها بوده است و فیلم یک میلیون و دویست هزار تومانی شهر موش‌ها که سال 1364 شده، یکی از خدماتی بوده که به اسرائیل برای القای حقانیت یهودیان در مهاجرت و تصرف فلسطین بوده است! از این حیث شاید بتوان مرضیه برومند را تا پای چوبه دار نیز برد، چون او مرتکب عملی به مراتب سنگین تر از جاسوسی شده و طبیعتاً حکم چنین جرم سنگینی آن هم در راستای مصالح رژیم نامشروع صهیونیستی مشخص است و حداقل باید قید ساخت شهر موش‌های 2 را بزند!
در این میان شاید موشیرو میشونه که قهرمان ماجرا است و در جدال با گربه زخمی نیز می‌شود اما زنده می‌ماند، همان موشه دایان معروف است که در مسیر تشکیل رژیم غاصب اسرائیل، زخمی شده و چشمش را از دست می‌دهد و از این حیث برومند تمامی مولفه های یک انیمشین صهیونیستی را یک جا به خورد کودک معصوم ایرانی داده است!

از شوخی گذشته، ای کاش یک بار شخصی بابت چنین اتهاماتی مقابل این عده می‌ایستاد و من باب مثال، خانم برومند راساً از این گروه شکایت می‌کرد و حکم محکومیت‌شان را می‌گرفت تا از این پس برخی حساب شده سخن بگویند و هرچه به ذهن شان رسید، ولو آنکه حاوی اتهامات سنگینی نباشد را منتشر نکنند. همچنین به این عزیزان و به خصوص دو تن از آنها که بیش از حد تریبون گرفته‌اند توصیه می‌شود، پیش و پس از هریک از تحلیل‌هایشان، یک بار تماشای فیلم «ذهن زیبا» را در دستور کار قرار دهند!